ΙΣΤΟΡΙΑ – Ακριτικά τραγούδια

Ο ΔΙΓΕΝΗΣ ΨΥΧΟΜΑΧΕΙ (με τον Νίκο Ξυλούρη)

Ο Διγενής ψυχομαχεί,  κι η γης τονε τρομάζει
κι η πλάκα τον ανατριχιά,  πώς θα τονε σκεπάσει
γιατί-ν-κει που κείτεται,  λόγια αντρειωμένου λέει:
«Να ‘χεν η γης πατήματα,  κι ο ουρανός κερκέλια,
να πάτουν τα πατήματα,  να ‘πιανα τα κερκέλια,
ν’ ανέβαινα στον ουρανό,  να διπλωθώ να κάτσω,
να δώσω σείσμα τ’ ουρανού»

ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

Ένα απο τα πιο γνωστά Ακριτικά τραγούδια του μεσαιωνικού Βυζαντινού Ελληνισμού, στο οποίο περιγράφεται (με αρκετή δόση υπερβολής, βέβαια) η γενναιότητα των ακριτών και η επική επέλαση ενός νεαρού ακρίτα κατά χιλιάδων εχθρών.

Απο την παράσταση-αναδρομή στο Ελληνικό τραγούδι: «Και με φως και με θάνατων ακαταπαύστως», που έγινε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τον Ιούνιο του 1994.

Στην λύρα ο Μιχάλης Καλλιοντζίδης
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας
Αφήγηση: Λυδία Κονιόρδου

Advertisements